Waarom cassettebandjes zo belangrijk zijn voor de carrière van Tangarine

Al van jongs af aan zijn de broers samen bezig met muziek maken. "We waren wel jongens die graag in het middelpunt stonden. Op een verjaardag waren we altijd degenen die zeiden: wij spelen wel een liedje."

"Waar je muziek kon maken, daar gingen wij muziek maken. We begonnen in de kerk, zijn netjes gereformeerd opgevoed. Gingen we zelf de gemeente begeleiden met de psalmen. Maar dat is wel lastig want mensen zingen altijd achter de tel: dus je speelt een akkoord en dan pas gaan ze zingen. En ze applaudisseerden nooit! Dat voelde als een walk of shame terug naar je plek", vertellen ze lachend.

Tangarine timmert door de jaren heen flink aan de weg. De broers brengen in eigen beheer een aantal platen uit en regelen zelf hun optredens. De platenzaak in Assen, waar ze opgroeien, is daarbij een belangrijke plek. Ze geven daar niet alleen bijna al hun geld uit aan plaatjes, ze mogen er ook hun demo's achterlaten. "Als je als artiest begint, is het zo belangrijk dat je mensen hebt die je ondersteunen. Hier hebben ze dat altijd gedaan."

"Als we een demo hadden gemaakt, dan legden ze die op de toonbank met een poster erbij. Dan mochten we hier spelen. Daarom blijven we hier ook komen en blijven we hier spelen, deze plek is heel belangrijk geweest."

Over die beginjaren hebben ze ook een nummer geschreven: Blank cassette. "We leerden gitaar spelen op de slaapkamer. Zaten altijd op bed te oefenen, en dan maakten we liedjes die we opnamen op cassettebandjes. Die waren voor ons heel belangrijk, omdat je kon vastleggen wat je maakte."

Tangarine en Hendrik Jan Bökkers spelen Blank Cassette: