Na jaren vol ellende hoopt Vriezenveens 'purgezin' op een nieuw leven: "Het blijft een litteken"

Het was donderdag een groot festijn. "Alsof we gingen trouwen", beschrijft Frederike het gevoel. Het vijfkoppige gezin werd op een platte wagen naar hun nieuwe woning gebracht, waar zo'n honderd man het heugelijke moment met hen kwam vieren. "Zo koud als het op de wagen was, zo warm was het onthaal hier bij het huis", vertelt Rick.

Het was een loodzware tijd voor de familie. Eerst omdat de gezondheidsklachten vaag waren en specialisten niet konden achterhalen wat de oorzaak was. "Er werd gezegd dat het tussen de oren zat", zegt Rick. Alle gezinsleden - inclusief de hond - krijgen klachten nadat de woning is geïsoleerd met purschuim. Van onverklaarbare vermoeidheid tot spontane bloedneuzen, maar artsen kunnen de oorzaak niet achterhalen.

Als Rick - die zelf een bouwbedrijf heeft - googelt om purschuim te bestellen, stuit hij op de zoekterm 'pur slachtoffers'. Wanneer hij leest wat de symptomen zijn, schieten zijn armen vol kippenvel. "Toen viel het kwartje", herinnert hij zich. Niet veel later besluit de familie het huis te verlaten. Zo kan het simpelweg niet langer. Het gezin trekt bij Ricks ouders in, waar ze tien jaar zullen wonen. "Daar heb ik me altijd thuis en veilig gevoeld", vertelt Frederike geëmotioneerd.

Het huis aan de Hoffmansweg moet volledig tegen de vlakte. Een andere oplossing is er niet, want al het pur moet weg. Ook alle kleding en meubels moeten de afvalcontainer in. "Veel mensen realiseren zich dat niet. Want die gassen zijn overal in gaan zitten. Alles moest weg", benadrukt Rick.

De vader van het gezin besluit om zelf een nieuw huis te bouwen. Op exact dezelfde plek als het vorige huis. "Dat was een loodzware tijd. Ik werkte overdag, ging daarna naar mijn ouders om te eten, om vervolgens daarna met ons huis verder te gaan." Er breekt een periode van vijf jaar aan waarin élk vrij momentje in het huis wordt gestoken. De kinderen merken op dat hun vader amper tijd met ze doorbrengt. "Dan antwoorde ik: 'papa is wel thuis, maar jullie zijn er niet'. Want dit is ons huis", maakt Rick duidelijk. Frederike haakt erop in. "Dan kijk je er anders naar."

Vanaf het begin krijgt het gezin hulp van alle kanten. Er wordt zelfs een stichting opgezet om hen financieel te helpen. "Geweldig hoe mensen je helpen. Dat is echt hartverwarmend. We zijn alleen maar dankbaar naar iedereen", aldus Frederike. Rick heeft de bouw volledig op zich genomen, maar heeft ook daarmee hulp gehad. "Ik ben trots op de mensen die ons hebben geholpen. Zonder hen was dit niet haalbaar. Ze waren echt allemaal keihard nodig, anders was dit niet gelukt."

De eerste nacht in de woning was direct een korte. Want het 'openingsfeest' van het huis duurde tot diep in de nacht. "Het was ontzettend gezellig. Alle mensen die hun steentje hebben bijgedragen waren er. Dan lig je inderdaad laat in bed en vanochtend waren we weer vroeg wakker. Maar ik sliep direct", lacht Rick. Zijn vrouw moest iets meer wennen. "Ik hoorde geluidjes die ik niet kon plaatsen. Het vertrouwde geluid van koeien bij mijn schoonouders hoorde ik niet."

Hun drie kinderen leefden al de hele week naar het huis toe. "De jongste telde de nachten af en bij het avondeten wilde hij al naar bed. Puur omdat hij in zijn nieuwe slaapkamer in eigen bed wilde slapen", vertelt Frederike. Dat doet Rick na jaren zwoegen goed. "De kinderen waren deze week heel druk en enthousiast vanwege het huis. Daar doe je het toch voor?"

Het is nog niet zo dat het alle pur-ellende nu een gesloten boek is. Want de gezinsleden hebben door de jarenlange blootstelling aan de giftige gassen een verzwakt afweersysteem en kunnen veel gassen en geurtjes niet verdragen. "Daarom waren we ook een beetje bang dat we in dit nieuwe huis ook last krijgen. Dat lijkt niet zo te zijn", vertelt Rick. Maar royaal spuiten met deodorant en parfum of zomaar elk willekeurig wasmiddel gebruiken zit er niet in. Daar moet de familie mee leven.

Ondanks dat het toch echt hén huis is, voelt dat nog niet zo. Rick: "Het voelt als mijn werkplek. Zo vaak heb ik hier gelopen om te klussen, dan voelt het gek dat het ineens je huis is." Bij Frederike moet het gevoel ook nog landen. "Het is alsof we op vakantie zijn, alsof dit het huis van andere mensen is. Dat komt vast allemaal weer goed. We gaan hier mooie herinneringen maken."