Stephan en Thea uit Raalte runnen pension in Duitsland: 'Wilden totaal wat anders'

Het is spitsuur in het pension aan de rand van Willingen. "Ik heb nog vier koffie nodig", roept Stephan (61) vanuit de keuken naar zijn vrouw Thea (62). Ondertussen zet hij het vuur aan om vier spiegeleieren met spek te bakken. Het ontbijt tussen acht en tien uur 's ochtends is voor het stel uit Raalte het drukste moment van de dag.

In 2005 verhuisden de twee naar het Duitse dorpje met nog geen drieduizend inwoners. Hier runnen ze een kleinschalig pension, dat ze destijds online te koop zagen staan. Na een paar afspraken was de deal rond en was Haus am Hirschsprung van hen.

"We willen totaal wat anders", blikt Stephan terug. "We waren op zoektocht en Willingen kende ik van het uitgaan. Het was dus niet vreemd." Thea: "We hadden eigenlijk nooit ambities om naar het buitenland te gaan. Ik zeker niet. Maar door Stefan werd ik zelf ook enthousiast."

Onder de gasten in het pension zijn veel Nederlanders, waarbij Overijssel goed vertegenwoordigd is. "De verhouding is ongeveer 40/60: 60 procent Duits en 40 procent Nederlanders", zegt Stephan. "We hebben vaak mensen uit Almelo, Tubbergen, Hengelo en Enschede, maar ook veel gasten uit de Achterhoek en Limburg."

Vooral veertigplussers boeken er een kamer en schuiven er aan bij het ontbijt. "Het zijn vaak motorrijders. En eigenlijk iedereen komt hier voor het uitgaan", zegt Stephan, doelend op de kroegen op de Ettelsberg verderop. Daar ziet het met name op zaterdag zwart van de vele toeristen. "In Nederland kun je niet meer uitgaan zoals hier", vindt Stephan.

De twee zestigers leerden elkaar ooit kennen op de Stöppelhaene, de zomerfeesten in Raalte die ze nog ieder jaar bezoeken. "Dat is het voordeel van Willingen: de afstand is niet zo groot dat je je familie en vrienden niet meer ziet", zegt Thea. "Dat is ook de reden dat we hier in het Sauerland zitten; met 2,5 uur rijden ben je weer in Overijssel."

De twee begonnen in de zeroes in Willingen met halfpension, dus inclusief ontbijt en avondeten. "Maar met het avondeten zijn we ongeveer zeven jaar geleden gestopt, want dan ben je dag en nacht aan het werk", vertelt Stephan.

In de twintig jaar dat ze het pension nu runnen, is er een vaste gastenkring opgebouwd. Wat zij het meest waarderen aan de accommodatie? "De spiegeleieren van Stephan", lacht Thea. Stephan antwoordt daarop: "Ik denk dat ze vooral de gemoedelijkheid waarderen. Als je echt luxe wilt, moet je naar een groot hotel gaan."

Het ontbijt is intussen afgelopen en de meeste gasten zijn er al op uit getrokken. Terwijl Stephan de tafels afruimt, maakt Thea een ronde door de kamers. "Heeft u nog iets nodig?", vraagt ze aan een van de gasten. "Nein, alles in Ordnung? Danke."

Thea: "Het omgaan met de mensen vind ik het leukst. Zeg maar het gastvrouw-zijn. En het stukje vrijheid dat wij hebben."