Als TT-coureurs startschot krijgen, valt voor motorfanaat Gerrit de finishvlag

Motorsport loopt als een rode draad door het leven van Gerrit. Die liefde voor de motor brengt hij ook over op zijn zoons Harry en John en zijn dochter Herna. De jongens hebben vooral een voorliefde voor het zand, terwijl Gerrit meer van racen op asfalt houdt. Eerst doet hij dat op zijn Adler, later wordt BMW zijn merk.

Hoe serieus hij hiermee bezig is, blijkt wel als hij later baancommissaris wordt tijdens internationale wedstrijden, waaronder de TT van Assen. Dat is voor Gerrit absoluut een erebaan.

Gerrit ziet op 10 november 1937 het levenslicht in Zwollerkerspel. Hij is de derde van vier kinderen en groeit op in het boerengezin van vader Harmen en moeder Gerritdina.

Op de boerderij beleeft hij een oorlogsavontuur dat hem de rest van zijn leven bijblijft. Als in januari 1944 een Amerikaanse B-17-bommenwerper door de Duitsers wordt neergehaald, landt een parachutist op het land van Gerrits vader.

De Amerikaanse militair duikt onder op de boerderij. De voortdurende dreiging dat hij wordt ontdekt, maakt grote indruk op de kleine Gerrit.

De vlieger gaf bij diens afscheid een handschoen aan vader Harmen, als bedankje. Gerrit bewaart die de rest van zijn leven als oorlogssouvenir, net als een zakdoek met een scheur erin. Die scheur ontstond toen de parachutist in het prikkeldraad terechtkwam.

In een videoreportage bij RTV Oost laat Gerrit een ingelijst dankcertificaat zien, hoogstpersoonlijk ondertekend door de Amerikaanse president Eisenhower. Gerrit vertelt dat zijn vader daar trots op was. En dat het hem zelf ook wat doet: "Ik schiet nog wel eens een beetje vol."

Na de lagere school belandt Gerrit op de lts. Hier wordt hij klaargestoomd voor een baan in de autotechniek. Eerst werkt hij bij de lokale Volkswagendealer en na enkele tussenstops gaat hij aan de slag bij de gemeente. Daar neemt hij het onderhoud van het materieel, waaronder grasmaaiers, voor zijn rekening.

Uitspanning De Viersprong in Nieuwleusen is in die dagen dé uitgaansplek voor jongeren uit de regio. De dan net twintig jaar oude Gerrit komt er Tonny tegen. Hij weet indruk op haar te maken. In november 1962 geven ze elkaar op het gemeentehuis van Nieuwleusen het jawoord.

Ze betrekken een boerderijtje in Westenholte in afwachting van nieuwbouw op de grond die ze aan de Akeleiweg hebben gekocht. Daar worden Harry, Herna en John geboren.
Gerrit is bij vlagen best een strenge vader. Hij is iemand die nu eenmaal van duidelijkheid houdt. Tegelijk zijn de kinderen alles voor hem. En hij geniet er met volle teugen van dat ze de voorliefde voor de motor van hem overnemen. Zoon John wordt in de jaren negentig tweemaal nationaal kampioen grasbaanraces.

Later verhuist het gezin naar oale groond: de boerderij bij Berkum, op de plek waar Gerrit werd geboren en waar sinds 1849 meerdere generaties van de familie Bosman hun domicilie hebben.

Hier is meer ruimte voor zijn hobby's. Niet alleen de motorsport, maar ook komt er een paard voor Herna. En gaandeweg komt er steeds meer vee bij. Gerrit wordt steeds meer boer. Een keuterboer weliswaar, maar hij geniet ervan.

Veel ruimte betekent ook dat je veel kunt bewaren en verzamelen. Want wie wat bewaart, die heeft wat. De schuur wordt één grote werkplaats, waar hij motoren, auto's en grasmaaiers onderhoudt. Als het om gereedschap en onderdelen gaat, grijpt Gerrit nooit mis.

Als ze nog met z'n tweetjes zijn, trekken Gerrit en Tonny er tijdens vakanties met de motor op uit. Later, met de kinderen erbij, wordt het kamperen. Gerrit bouwt zelfs een busje om tot camper.

Er zijn meerdere gebeurtenissen die Gerrit zijn hele leven bijblijven. Een daarvan vindt plaats in september 1992. Hij gaat mee in een konvooi met zo'n twintig afgekeurde vrachtwagens richting Moskou. Mobiele telefoons zijn er nog niet en er is dan ook slechts sporadisch contact met het thuisfront. Dat maakt het allemaal nog spannender. Net als het rondlopen over het Rode Plein en de vliegreis terug naar huis. Tot in lengte van jaren vertelt Gerrit er in geuren en kleuren over.

En dan is er nog de uit de hand gelopen kerstbomenverkoop aan huis. Het begint kleinschalig, maar Gerrit weet kennelijk op het juiste moment te pieken. Het blijkt een gat in de markt. Familie en vrienden moeten bijspringen. Gerrit vindt het prachtig, al die hectiek in de aanloop naar kerst. Maar op een bepaald moment wordt het werk te zwaar. Hij is dan de tachtig al gepasseerd.

Hoewel zijn gezondheid er niet beter op wordt, is kleiner wonen geen optie. Zijn kinderen en kleinzoon Kenny zorgen ervoor dat Erve Waterstege, zoals de boerderij heet, er gladjes bij ligt.
Zijn hele leven geldt voor hem het adagium dat zijn handen kunnen maken wat zijn ogen zien. Het frustreert hem dat dit gaandeweg niet meer lukt. Dat hij niet meer alles kan wat hij in zijn hoofd heeft bedacht.

Als er kleine veranderingen optreden in zijn gedrag, wordt beginnende dementie vastgesteld. Gerrit en Tonny verhuizen in de zomer van 2025 naar een appartement in woonzorgcentrum Rosengaerde in Dalfsen. Als hij daar later een eigen appartement op een andere afdeling krijgt, gaat het snel minder. Hij krijgt wondjes aan voeten en tenen.

Op een zondag eind juni, juist als het koningsnummer van de MotoGP op het punt staat te beginnen, valt Gerrit weg. Dochter Herna is op dat moment bij hem. Een bloedvergiftiging is hem fataal geworden.

Zijn familie heeft er vrede mee. Erger dementieleed en verdere misère met de bloedvergiftiging blijven hem bespaard. Voor de familie is de cirkel rond: Gerrit overlijdt welgeteld twee minuten voordat het startschot klinkt op het circuit van Assen, waar Gerrit als baancommissaris zo vaak actief was. Symbolischer kan het niet.