PSV-watcher Rik Elfrink sportjournalist van het jaar: "Betrokken zijn bij een club, maar geen supporter worden"

Het is Elfrink ten voeten uit. Altijd die ietwat schouderophalende houding. Haast op het laconieke af. Al koestert hij de uitverkiezing wel degelijk: "Ik vind het leuk hoor, die aandacht. Daar loop ik heus niet voor weg."

Hij woont al ruim dertig jaar niet meer in Sint Isidorushoeve. Of De Hoeve, zoals het kerkdorp van Haaksbergen in de volksmond kortweg wordt genoemd. Maar hij denkt nog met plezier terug aan die mooie tijd. "Zoals alle jongetjes uit Isidorushoeve ging ook ik voetballen bij Hoeve Vooruit. En droomde ervan hogerop te komen. Maar rond mijn vijftiende raakte ik geblesseerd en toen ben ik maar gaan wielrennen. En dat ging best wel leuk."

Wat ietwat zwak is uitgedrukt want Elfrink was in die dagen een van de betere amateurrenners in de regio. Won in zijn beste seizoen een slordige dertig koersen en werd in zijn klasse Nederlands kampioen. Waarop hij werd ingelijfd door de legendarische amateurformatie Giant van Haaksbergenaar Han Vaanhold. In die dagen schreef Elfrink ook een van de mooiste successen op zijn palmares. Hij snelde in 1999 tijdens het NK-tijdrijden namelijk naar een zevende plek. Te midden van de profs, die wat beteuterd opkeken van de tijd van 'dat amateurtje'.

En ook de studie ging voortvarend. Doordat Elfrink tot tweemaal toe een klas kon overslaan, had hij al op jonge leeftijd zijn rechtenbul en lag er een gouden toekomst in het verschiet bij Rabobank Nederland. Maar hij volgde zijn hart en koos voor de journalistiek. Een ambacht dat hij al langer ambieerde.

Vanwege de baan bij Rabobank Nederland was hij intussen verkast naar Nuenen, dorp onder de rook van Eindhoven. Toen er een plekje vrijkwam op de financiële redactie van het Eindhovens Dagblad sloeg hij meteen toe en volgde zeven jaar lang multinationals als Philips en AMSL op de voet. Maar de passie voor sport bleef.

Hij mocht dan een meer dan verdienstelijk wielrenner en later hardloper zijn (met een tijd van 2.35 uur op de marathon), het voetballen bleef toch zijn eerste liefde. Inmiddels is hij al dertien jaar PSV-watcher namens het Eindhovens Dagblad. "Fantastisch natuurlijk als je een club als PSV mag volgen. Dag en nacht, zeven dagen in de week. Als je me dat als jochie uit Sint Isidorushoeve had verteld... Ik ging natuurlijk weleens kijken bij FC Twente, maar PSV was in die dagen dé club van Nederland. Een van de grotere clubs in Europa zelfs."

Momenteel doet PSV het meer dan uitstekend. Sterker, de club is tot aan de winterstop nog altijd ongeslagen. "Ze zullen heus nog wel wat punten morsen hoor, maar ze liggen op titelkoers. Zijn de grote favoriet. Maar voor mij maakt dat minder uit. Ik zeg weleens: of het nu goed of slecht gaat, als journalist zijn we altijd winnaar. Er is immers altijd wel een verhaal te schrijven. Dat het nu goed gaat, zou voor ons als journalisten niet uit mogen maken. In goede maar ook slechte tijden: er is altijd wel wat te vertellen."

Hij volgt de club van nabij, maar houdt tegelijk enige gepaste afstand. Ingegeven door beroepsernst. Zoals dat een watcher betaamt: "Je moet betrokken zijn bij een club. Met mensen een band opbouwen. Maar je als supporter opstellen is natuurlijk niet goed. Als het slecht gaat, moet je dat ook benoemen. Durven zeggen wat je vindt. Zonder aanziens des persoons. En als het goed gaat, mag je dat ook melden. Al loop je dan het risico dat je wordt weggezet als supporter. Daar moet je dan ook weer mee om te zien gaan."

Zijn reportages en onthullingen leveren hem nu de prijs voor sportjournalist van het jaar op. "Als journalist schrijf je elke week over winst of verlies. Om dan zelf eens wat te winnen, is dat natuurlijk leuk." Of het hem extra status onder zijn vakbroeders oplevert? "Ach, dat weet ik niet. Maar ik zie het toch maar als een stukje erkenning. Maar voor de rest is het: morgen gezond weer op en gewoon je werk doen."