Drie oma's roeien Atlantische Oceaan over: 'Zijn we er wel echt klaar voor?'

Carla Schraa, Ineke Boxem en Trea ten Kate vertrekken op 12 december vanaf het Canarische eiland La Gomera richting Antigua in het Caribisch gebied. De oversteek duurt naar verwachting vijftig tot zestig dagen. De afgelopen weken stonden vooral in het teken van de laatste voorbereidingen en het inpakken van de roeiboot.

"Eigenlijk zijn we ook wel heel trots", vertelt Trea. "Aan de ene kant kunnen we niet wachten tot het 12 december is. Aan de andere kant vragen we ons af: zijn we er echt klaar voor?"

De spanning neemt toe naarmate het vertrek dichterbij komt. "Soms schrik ik 's nachts wakker en denk ik: over een paar weken zit ik op de oceaan. Hoe zal het zijn?", zegt Trea.

De drie vrouwen hebben flink getraind, maar hoe het is om twee maanden op zee te zitten, weten ze nog niet. Hun langste oefentocht duurde vijf dagen en vier nachten.

"Je weet niet hoe het gaat zijn op dag tien, twintig of veertig", zegt Trea. "Je kunt je zo goed mogelijk voorbereiden, maar je weet pas hoe je ermee omgaat als je op zee zit."

Tijdens de oversteek roeien de vrouwen dag en nacht door. Ze wisselen elkaar af volgens een schema van twee uur roeien en één of twee uur rust. De boot heeft twee slaapcabines.

"Eigenlijk zijn het twee eenpersoonshutten. Maar als het moet, kun je er met z'n tweeën in, legt Ineke uit. "Dat is niet comfortabel, maar het kan." Ook douchen en naar het toilet gaan wordt een uitdaging. "Een douche hebben we niet en een wc ook niet. We hebben een emmer. Dat is onze hele badkamer", zegt Trea.

Omdat de vrouwen onderweg niet aan land gaan, moeten ze alles meenemen. Van reserveonderdelen en medicijnen tot eten voor zestig dagen. "We hebben allemaal pakketjes gemaakt van ongeveer 3000 calorieën per dag", vertelt Carla. "Die moeten we aanvullen met onze snackpakketten tot 5000 calorieën per dag."

Het eten is verdeeld over tientallen pakketten die onder in de boot zijn opgeborgen. De maaltijden worden met heet water bereid. "We hebben pasta carbonara en chili con carne. Eigenlijk hebben we alles aan boord. Maar het is niet zoals thuis."

Het inpakken bleek een flinke puzzel. "We hebben er wel een beetje buikpijn van gehad. Krijgen we het allemaal er wel in? Maar het is gelukt. We hebben zelfs nog een beetje ruimte over", zegt Carla.

De oversteek is niet zonder gevaar. De vrouwen kunnen te maken krijgen met hoge golven, storm en andere onverwachte situaties. Daarom zitten ze tijdens het roeien voortdurend vast aan de boot.

"We zijn altijd aangelijnd, zodat we niet overboord geslagen worden", zegt Ineke. Ook hebben de vrouwen apparatuur bij zich waarmee hun locatie kan worden doorgegeven als er iets misgaat.

In een noodsituatie kunnen ze contact opnemen met de organisatie, die een schip in de omgeving kan inschakelen. Maar hulp kan dagen op zich laten wachten. "Zo'n schip is er echt niet op elk moment", zegt Ineke. "Dat kan dagen duren. We hopen natuurlijk dat het niet nodig is."

Ondanks alle risico's kijken de vrouwen uit naar hun avontuur. Trea verwacht dat de tocht zowel lichamelijk als mentaal zwaar wordt. "We weten dat we het zwaar gaan krijgen, dat we pijn gaan krijgen en dat we bang zullen zijn. Maar daar staat tegenover dat we de mooiste ervaring zullen hebben die je je kunt voorstellen. Met de mooiste sterrenhemel en dolfijnen die naast je boot zwemmen", zegt Trea.

Ook de vriendschap tussen de drie vrouwen wordt op de proef gesteld. Daarover hebben ze vooraf duidelijke afspraken gemaakt. "Wat er ook gebeurt en hoe moeilijk we het ook krijgen onderweg: wij willen als nog betere vriendinnen aankomen dan we vertrekken", zegt Trea.

Als alles volgens plan verloopt, bereiken de vrouwen na zo'n twee maanden Antigua. "Er is straks niemand anders dan wij drieën die precies weet hoe het was. We willen daar op ons tachtigste nog samen met een wijntje op terugblikken."